Budowa Świątyni - Dobroczyńca z USA przybył do nas z porywu serca

Jacek Janiec przeczytał opublikowany w "Wirtualnej Polonii" - artykuł Ryszarda Hodowanego na temat budowy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Keysborough i postanowił wesprzeć finansowo to przedsięwzięcie. Ujęło go hasło: "W jedności siła". Zadzwonił do komitetu budowy świątyni i zaoferował pomoc. Przyjęto ją z radością i nadzieją. Po jakimś czasie zaproszono go na uroczystości poświęcenia kamienia węgielnego, nie mógł jednak skorzystać z tego zaproszenia; przyjechał za to kilka tygodni później...

Z budowniczymi kościoła, komitetem budowy i darczyńcami na rzecz ośrodka spotkał się p. Jacek na opłatku w Keysborough. Powiedział wtedy: "Mam satysfakcję że mogę wam pomóc i spodziewam się, że mój skromny czyn wywoła reakcję łańcuchową". Jest zbudowany zaangażowaniem Polonii w budowę świątyni i jednością w działaniach. Z racji swoich obowiązków zawodowych p. Jacek podróżował dużo po świecie, spotykał się z Polonią i z uznaniem patrzył na wysiłki rodaków, starających się zabezpieczyć to, co dotychczas osiągnęli. Mimo tych starań w Europie sprzedawane są kościoły i kluby. A w Australii buduje się nowe obiekty sakralne... Jacek Janiec urodził się w Homiatyczach na zachód od Lwowa i na stałe zamieszkuje w Blue Ridge Mountains w Południowej Karolinie USA. Jacek powiedział że w swoich licznych podróżach po świecie nigdzie nie był przyjmowany tak ciepło jak w Melbourne. Podkreślił to na spotkaniu w Keysborough, mówiąc: "Zjechałem cały świat kilka razy, jednak nie doznałem nigdzie tyle serdeczności co od Was".

Wybrany tekst z artykułu "Wokół nas..." redaktorki Józefy Jarosz z "Tygodnika Polskiego" z dnia19/01/2005

spotkanie opłatkowe w Keysborough, na którym uczestniczył p. Jacek

List od Jacka Jańca z USA

Witamy Was Nasi Kochani,

Uzbierało się trochę czasu od mojego, jakże pamiętnego pobytu u Was w Australii.

Możliwość odwiedzenia Organizatorów, Twórców i Budowniczych wspaniałego Pomnika Wiary Polonii Melbourne, na czele z niestrudzonym Księdzem Kazimierzem, Waszym Proboszczem Polskiej Parafii Miłosierdzia Bożego w Keysborough miała szczególne dla mnie wielkie znaczenie. Spędzenie niezapomnianych chwil wśród wspaniałej Polonii Melbourne było dla mnie wyjątkowym zaszczytem. Spotkanie z Polskimi Dziećmi Wojny w gościnnych progach Księdza Proboszcza zorganizowane przez wspaniałego Rodaka, oddanego dla Polonii, nie tylko w AU, Ryszarda Hodowanego miało charakter emocjonalny i bardzo osobisty. To Miłosierdzie Boże kierowało Ryszardem, który rozsławił Wasze dzieło na stronach internetu, i takim to też sposobem wiadomość ta dotarła na drugą część świata, do Blue Ridge Mountains. Nigdy nie myślałem, że do takiego spotkania dojdzie. Mam nadzieję że następnym razem, podczas mojego pobytu w Was, będę miał okazję spotkać się ponownie z Dziećmi Wojny, jako Kresowiak przyjaciel i jako gospodarz. Spotkanie z organizacją Związku Ziem Wschodnich w Melbourne, ich Prezesem i członkami, serdeczne powitanie polskimi, przepięknymi biało- czerwonymi kwiatami i lwowskimi melodiami z czasu mojej młodości, ukształtowało już na samym początku jakże rodzinny i ciepły charakter tego niezapomnianego spotkania.

W żaden sposób nie można oddać słowami i opowiedzieć tutejszym zainteresowanym w jaki sposób spędziłem ten krótki, ale tak bardzo szczególny czas z Wami. Aby odczuć tamtą atmosferę, trzeba było być obecnym i doświadczyć osobiście tę rodzinną więź jaka Was tam, w dalekiej Australii łączy i której, choć na kilka dni, byłem częścią.

Pozostanie na zawsze w mojej pamięci, mój pierwszy, tak uroczysty Opłatek Świąteczny wśród Polonii. Otrzymanie złotego medalu Świątyni Miłosierdzia Bożego w Keysborough jest dla mojej rodziny wielkim wyróżnieniem, jest symbolem wiary naszej, jest pamiątka powstawania Sanktuarium Miłosierdzia Bożego przy udziale Polonii. Medal ten pozostanie również symbolem naszej więzi z Polonią w Melbourne. Cały czas czułem przyjazną, serdeczną, bardzo rodzinną świąteczną atmosferę. Kompozycja i wykonanie utworu o " Jacku Kresowiaku ze Lwowa" przez Zosię Kaszubską całkowicie, mnie, zahartowanego przez różne okoliczności i weterana, rozczuliła i STREMOWAŁA! W całym moim życiu, osobistym czy profesjonalnym nie doznałem takiego, tak bardzo osobistego wyróżnienia. Medal Miłosierdzia Bożego, ten utwór, zdjęcia z tej uroczystości i pamiątki, są cennym dodatkiem wzbogacającym nasze rodzinne archiwum. Rodzinne archiwum również powiększyło się o moje... wywiady. Pierwsze po Polsku i to z Australii.

To dzięki Zbyszkowi Puszko z Polskiej Sekcji Radia SBS i Henrykowi Piechowskiemu z Polskiego Radia WYNFM oraz 3CR. W imieniu całej mojej rodziny dziękuję bardzo za kopie nagrań.

Dziękowałem Wam na żywo niejednokrotnie za tak niespotykane, serdeczne przyjęcie jakiego od Was doznałem, ale pozwólcie że jeszcze raz podziękuję; Księdzu Kazimierzowi wraz z całą Radą Duszpasterską i tym wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do tego, że moja wizyta u Was była tak wzruszająca i niezapomniana, z serca dziękuję i pozostaję wielce zobowiązany.

Informujecie mnie, że Polonia z dużym zaangażowaniem przystąpiła do zbiórki złota na pokrycie kopuły kościoła. Wspaniały pomysł, złoty pomysł Romana Piotrowskiego przynosi efekty i ta wiadomość mnie bardzo cieszy. Jak już wcześniej nadmieniłem dobrze by było rejestrować donacje tych osób, które ofiarują na ten cel osobiste złote pamiątki rodzinne. Pierścionki i obrączki ślubne pewnie w dużej mierze stanowią tę darowiznę. Jest to dla owdowiałej strony jedna z najcenniejszych rzeczy. Teraz ten symbol małżeństwa będzie z powrotem dany Bogu jako symbol wiary umieszczony w złotej powłoce kopuły Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Nie ma nic wspanialszego jak taki dar. To ten rekord ofiarodawców będzie mówił o tym, że w tej złotej powłoce kopule jest dalszy symbol ich związku, związku wiary z Bogiem na wieczność, my z czasem odejdziemy a ta złota kopuła Sanktuarium będzie lśnić po wsze czasy.

To są tylko moje sugestie. Rekord ten byłby bardzo ciekawy jak by był czytany przy każdych uroczystościach jubileuszowych, powiedzmy za 25, 50, 100 lat itd..

Szczęść Wam Boże
Jacek z rodziną.

← wstecz